Biegam po 40 – zacznij dziś

Prosty plan dla zapracowanych po czterdziestce

Cześć, jestem Marek...... i nie zawsze biegałem :)

Pierwsze buty do biegania założyłem w 2018 roku. Wcześniej? Klasyk: praca, dom, jedno dziecko (drugie pojawiło się w 2020), biuro od rana do popołudnia, spacery z synem, piwko, chipsy, serial. Wieczorami bardziej marzyłem o kanapie niż o jakimkolwiek sporcie.

Aż w końcu coś we mnie pękło.

Zacząłem mieć problem z wejściem na czwarte piętro. Waga rosła. Czułem, że tracę energię do życia. Chciałem po prostu nie sapać przy rowerowej wycieczce z dzieckiem. Więc rzuciłem palenie, kupiłem buty do biegania (nie wiedząc, czy kiedykolwiek z nich skorzystam) — i wyszedłem z domu. Bez planu. Bez celu. Bez wiedzy.

Po prostu zacząłem biegać.

Zrobiłem wszystkie możliwe błędy:
– biegałem za szybko
– nie rozgrzewałem się
– nie rozciągałem
– trenowałem „na oko”
– wstydziłem się swojego wyglądu
– kolana i kręgosłup dawały w kość
– a legginsy… no cóż, byłem przekonany, że wszyscy się na mnie gapią 😅

Ale coś mnie ciągnęło do tego biegania. Z czasem wystartowałem w zawodach. Najpierw 5 i 10 km. Potem półmaraton. W końcu — maraton (i to nie jeden). Dziś mam ich na liczniku kilka, w tym jeden górski.

Co się zmieniło? Wszystko.
Co było najtrudniejsze? Nie samo bieganie — tylko logistyka. Pracuję w korpo, mam rodzinę, gotuję w domu, jestem zaangażowanym tatą. Treningi? Trzeba je wcisnąć między życie. I da się.

Dlaczego „Biegam po 40”?

Bo wiem, jak trudno jest zacząć.
Bo wiem, jak łatwo się zniechęcić.
Bo wiem, że po 40. da się być w formie — nawet jeśli zaczynasz od zera, z nadwagą, z bólem kolan i całą masą obowiązków na głowie.

I właśnie w tym pomagam innym.
Nie jestem zawodowcem. Jestem jednym z Was. I to czyni mnie dobrym przewodnikiem.

Chcesz zacząć biegać po 40-tce i nie zrobić tych samych błędów, co ja? Dobrze trafiłeś/aś.
Zacznijmy razem. Bez spiny. Bez oceny. Bez idealnej sylwetki.

Po prostu — krok po kroku, z kanapy do biegania.